KAPILAR

Kapılar kapıyor üstüme fersah fersah kapılar
Kimi çelikten kimi nur kimi hayat kapılar
Kilidi memleket kadar uzak
Anahtarı bir moda gülüş gibi tuzak
Menteşeleri memat kasnak
Kimi çelikten kimi nur kimi hayat kapılar

Sızar yüreğime alttan gelen huzuru
Yürek çabalar atmak için de kıramaz buzunu
Çabam kaçar kaf dağının ekose eteğine
Kaçar kaçar gittimse de
Açılmadı kapılar
Kimi çelikten kimi nur kimi hayat kapılar

Gül dikeni açar makineleşmiş zihnimde
Diken değil gülün kendisi batar balçık ruhumda
Yalpalar, dik duramaz o görkemli dağlar kıyametimde
Çağlar atlar, kaynar, boşanır yağar yağmur gökkubbemde
Yine de açılmaz kapılar
Durur karşımda ben gibi
Kimi çelikten kimi nur kimi hayat kapılar.

Sessizce bekleyişim oldu, parçalanıncaya kadar
Bağırdım, çığırdım da zaman soluncaya dek
Ağlamaktan yitirdim gururumu kimi anlar
Zaaflarım dost meclisi bile kurdum tek tek
Ama açılmadı kapılar
Baktı bakışlarıma da kırpmadı gözünü
Açılmadı kapılar
Kimi çelikten kimi nur kimi hayat kapılar
Ben durdukça da önünde açılmayacaklar...