Küçüğüm anne, yalnız kalmak için büyüyemedim. Daha doğrusu sen beni yalnız kalayım diye büyütmedin ki; hazırlamadın beslenme çantamı acılara. Beni hayatın karanlığına giden servise bindirmek için uyandırmadın sabahın en kör vaktinde.
Ezanı keşke sen okusaydın kulağıma ninni yerine, kahpelerin yatağında masallar dinlemezdim şimdi. Ne oldu anne, ne oldu o parmakla gösterilecek çocuğa, ne oldu? Ne zaman kestin beni ılık aşk akan memelerinden? Neden ayırdın beni cennet kokan göğüsünden? Daha sıkı bastırsaydın o zamanlar ciğerine, şimdi ciğeri beş para etmezlerin baskısıyla yaşamazdım.
Yamalardın şefkatini, kötü insanların yırtığı gönlüme; ilmek ilmek dikerdin gözlerini yaralarıma, öperdin edepsiz düşüncelerimi hemen geçerdi günahlarım amel defterime yazılmadan.
Dövdüğün için kızmazdım sana, bilseydim gül bahçeleri açacak yanaklarımda; bilseydim bana her vurduğunda senin içinde binlerce dönümlük tarla kuraklaşacak, bülbüller ölecek gül hasretinden dudaklarında, yaramazlık yapmazdım. Tamirci çıraklığı yapar öğrenirdim tamir etmeyi insanlığımı. Ama yapamadım annem, onu da beceremedim. Benim insanlığım ömrümde bir defa bile doğruyu göstermedi.
Affet beni, başaramadım. Sana layık bir cenin olamadım annem.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder