BİZATİHİ

''Nasıl yani? Şimdi en büyük aşklar nefretle mi başlar?'' dedi çocuk güneşin gözalıcı ışıltısına şahit olmuş deniz maviliğinde gözlerini açarak. ''Öyle der büyükler.'' diye destekledi tezini genç irisi arkadaşı. ''Peki'' dedi çocuk; ''Doğarken çektirdiğim acı mıydı anneme olan sevgimin nedeni?'' Sustu genç irisi, kafasını bana doğru çevirip beni iyice bir süzdü. ''Açıktım ben.'' dedi bana bakmayı sürdürerek. ''50 kuruş var mı poğaca alacağım.'' Gayri ihtiyari elim cebime doğru gitti. Çocuk elimin akibetini beklemeden ''Yazı mı tura mı?'' dedi arkadaşına. ''Vettur.'' dediler ve semaya diktiler gözlerini. Benim gözlerim de onlara özenmiş olacak ki, haber vermeden çocukların bakışlarını yakalamaya çalıştılar gökyüzünde. Bir bulut geçti ilk önce elma şekeri şeklinde, sonra bir uçaktan kafamıza doğru üç bomba atıldı. Biri genç irisi arkadaşın eteğine, biri maviliğin derinliklerine, sonuncusu da benim çalar saatimin üzerine. İrkilmeden, sakince uyandım. Biraz önce gördüğümü bildiğim rüyadan geriye hiçbir şey kalmamıştı. Bir-iki saniye zorladım kendimi hatırlamak için ama olmadı. Ya da ben olmaması için çok zorlamadım. Bilmiyorum. Bu dilemmayı çözmek için haddinden fazla uyanıktım zira. ''Akşam olsun bakarız.'' dedim içimden ve kalktıp mutfağın yolunu tuttum. Çay içmek lazımdı çünkü, çay içilmediydi, çay içilesiydi, çay içilmez ise acayip ayıp edilirdi. Demliğin altına su doldurdum, dolu demlik altını önceden özenle yaktığım ocağı üzerine koydum, sonra gittim salondaki üçlü koltuğa oturdum. Yetmedi bir de ayaklarımı dünün tüm izlerini feryat figan haykıran sehpanın üzerine uzattım. Hayasızlığın dibine vurmuştum artık. Edepsizliği bir dakikalık sessizlik ile taçlandırdım. Neden sonra aklıma geldi, çay bitmişti. ''İşte'' dedim kendime, yeni yetme yazar müsvettelerinin şiirsel betimlemeler dolu hikayeden bozma denemelerindeki şahsiyetsiz karakterlerini aratmayan ne idüğü bilinmez bir edayla; ''İşte..'' devamını bulamadım, çay almaya da üşendim, üçlü koltuğa tekli uzanıp uyumaya devam ettim.