Konuşuyoruz. Birilerine bir şeyler yetiştiriyoruz. Ondan ona. Bölüyoruz. Durmadan dinlemeden…
Şüpheleniyoruz.
Şikayet ediyoruz.
Şartlanıyoruz.
Ama ve Keşke'lerden koca koca binalar yapıp içinde hayaller kuruyoruz.
Doğru söyleni dışlıyor, yalan söyleyeni kucaklıyoruz.
Bin yalanı, bir yılana tercih ediyoruz.
Tek bir lekeyi temizlemek zor diye tüm kalbimizi çamura gömüyoruz.
Sertleştikçe sertleşiyoruz.
Sert çabuk kırılır; en dayanıklı olan esnek olandır.
Unutuyoruz.
Unutturuyoruz.
Sahip olduklarımızı beğenmiyor, sahip olmadıklarımızı istiyoruz.
Bizim olmayanlarla övünüyor, bizim olandan utanıyoruz.
Tüm hatalarımızı bilmemize rağmen ısrarla devam ediyoruz.
Bilmek ile Bilmek arasındaki farkı hep görmezden geliyoruz.
Çıkarlarımızı asla ortaya çıkarmıyoruz.
Şimdi hiç bu yazıyı okumamış ve ne denildiğini anlamamış gibi hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz.
İyi Uykular...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder